رانندگان ناوگان سنگین از آن گروه‌های شغلی هستند که حتی در شرایط بحرانی نیز نمی‌توان نقش آن‌ها را متوقف کرد؛ از انتقال کالاهای اساسی تا تأمین نیازهای روزمره مردم، بخش مهمی از جریان زندگی اقتصادی کشور به فعالیت بی‌وقفه این قشر وابسته است. با این حال، افزایش هزینه‌های نگهداری ناوگان و کاهش سهمیه سوخت، فشار مضاعفی بر فعالان این بخش وارد کرده است؛ فشاری که بی‌توجهی به آن می‌تواند پیامدهایی فراتر از معیشت رانندگان داشته باشد.
به گزارش عصر خبر، حسین چراغی، عضو هیئت‌مدیره کانون عالی انجمن‌های صنفی کارگران، با اشاره به مشکلات رانندگان گفت: «درد رانندگان زیاد است. راننده حتی در جنگ هم تعطیلی ندارد.»
وی با اشاره به کاهش سهمیه سوخت کامیون‌ها اظهار کرد: سهمیه سوخت ۶۰۰ لیتری کامیون در یک ماه به ۳۰۰ لیتر رسیده است. به گفته وی، قیمت لاستیک نیز طی چهار ماه سه برابر شده و هزینه تأمین روغن، لاستیک و سوخت به یکی از مشکلات اصلی رانندگان تبدیل شده است.
چراغی همچنین با اشاره به هزینه سنگین تأمین ناوگان حمل‌ونقل سنگین گفت: قیمت یک تریلی کشنده به ۴۰ میلیارد تومان رسیده است.
حمایت از رانندگان، حمایت از جریان تأمین کالا
این ارقام، صرفاً فهرستی از مشکلات یک گروه شغلی نیست؛ بلکه تصویری از فشار هزینه‌هایی است که بر یکی از حلقه‌های اصلی زنجیره تأمین کالا وارد می‌شود. راننده‌ای که با افزایش هزینه سوخت، لاستیک و روغن روبه‌روست، برای ادامه فعالیت اقتصادی خود به شرایطی نیاز دارد که درآمد حاصل از حمل بار بتواند هزینه‌های جاری و استهلاک ناوگان را پوشش دهد.
در چنین شرایطی، کاهش سهمیه سوخت در کنار افزایش شدید قیمت تجهیزات مصرفی، ضرورت بازنگری در سیاست‌های حمایتی از ناوگان حمل‌ونقل را برجسته می‌کند. بررسی تناسب سهمیه سوخت با میزان پیمایش واقعی کامیون‌ها، نظارت بر بازار لاستیک و روغن و فراهم کردن امکان دسترسی رانندگان به قطعات و ملزومات با قیمت مناسب، می‌تواند بخشی از فشار موجود را کاهش دهد.
از سوی دیگر، قیمت اعلام‌شده برای یک کشنده، دشواری نوسازی ناوگان را نیز نشان می‌دهد. وقتی تهیه یک وسیله نقلیه سنگین به سرمایه‌ای چند ده میلیارد تومانی نیاز دارد، نوسازی ناوگان بدون تسهیلات مؤثر و متناسب با شرایط اقتصادی فعالان این بخش، برای بسیاری از رانندگان و صاحبان خودروهای باری به هدفی دور از دسترس تبدیل می‌شود.
راننده را در محاسبات اقتصادی فراموش نکنیم
رانندگان کامیون در روزهای عادی و شرایط بحرانی، مسئولیتی اساسی در استمرار جابه‌جایی کالا بر عهده دارند. بنابراین، رسیدگی به مطالبات آن‌ها نباید تنها به زمان بروز بحران یا افزایش اعتراض‌ها محدود بماند.
انتظار می‌رود دستگاه‌های مسئول، با بررسی دقیق هزینه‌های واقعی فعالیت ناوگان، درباره سهمیه سوخت، قیمت لاستیک و روغن و راهکارهای تأمین ناوگان تصمیم‌هایی عملی و قابل ارزیابی اتخاذ کنند. همچنین لازم است آثار این تصمیم‌ها بر هزینه حمل بار و معیشت رانندگان به‌صورت مستمر بررسی شود.
حفظ توان فعالیت رانندگان، تنها حمایت از یک صنف نیست؛ اقدامی برای پایداری حمل‌ونقل جاده‌ای، استمرار توزیع کالا و کاهش فشارهای احتمالی بر اقتصاد خانوارهاست. چرخ اقتصاد در جاده‌ها نیز می‌چرخد و برای حرکت روان آن، باید مشکلات کسانی را جدی گرفت که هر روز پشت فرمان، بار این مسئولیت را بر دوش می‌کشند.