بازی Castlevania: Belmont’s Curse احتمالاً شما را وادار به کاری خواهد کرد که سال‌ها است انجام نداده‌اید! آن هم چیزی نیست جز برداشتن قلم و کاغذ و یادداشت‌برداری از سرنخ‌های مهم و پرشمار بازی. زمانی اغلب ما این کار را در بازی‌های ماجراجویی کلاسیک که اکثراً به سبک اشاره و کلیک بودند انجام می‌دادیم، اما بازی‌های مدرن دیگر نیازی به یادداشت‌برداری دستی ندارند؛ چون آنقدر ساده شده‌اند و همه نکات را در حین بازی به شما یادآوری می‌کنند که واقعاً نیازی به این کار نیست.
اما Belmont’s Curse در بین بازی‌های جدید یک استثنا به شمار می‌رود و پر از سرنخ‌های مبهم و الگوهایی است که باید به خاطر بسپارید. همچنین، شخصیت‌ها و آیتم‌های مهمی که در گوشه و کنار محیط پنهان شده‌اند و باید جای تک تک آن‌ها را بلد باشید. در چنین شرایطی، علامت‌گذاری روی نقشه به تنهایی کافی نیست و مجبورید یک قلم و کاغذ هم کنار دست خود داشته باشید! بازی آنقدر پیچیده است که برای پیشروی در آن باید جزئیات را با دقت یادداشت کرد. به خاطر سپردن سرنخ‌ها و پیدا کردن ارتباط میان آن‌ها، ذهن را به چالش می‌کشد؛ درست همان‌طور که عبور از مسیرهای دشوار بازی، مهارت و سرعت عمل انگشتان را به کار می‌گیرد.
مشخصات بازی Castlevania: Belmont’s Curse:
تاریخ انتشار: 15 اکتبر 2026 (23 مهر 1405)
پلتفرم‌ها: کامپیوتر، پلی استیشن 5، ایکس باکس سری ایکس و نینتندو سوییچ
سازنده: Evil Empire
ناشر: Konami
در دل پاریس، زیر سایه دراکولا
مثل هر مترویدونیای خوب دیگری، در Castlevania: Belmont’s Curse نیمی از وقتتان را در هوا و با عبور از مسیرهای مختلف می‌گذرانید و نیم دیگر را به بررسی نقشه اختصاص می‌دهید. نقشه بازی شبکه‌ای گسترده از تونل‌ها و راهروهاست که بخش‌های مختلف آن به مکان‌های معروف پاریس، از جمله کلیسای نوتردام و دخمه‌های زیرزمینی شهر، راه دارند. البته، قلعه دراکولا هم بخشی از این ماجراجویی است؛ بنایی عظیم و پیچیده که پر از تله‌های مرگبار، اتاق‌های کمین و حتی مرغ بریانی است که گاهی پشت یک دیوار پنهان شده!
قلعه دراکولا زمانی ظاهر می‌شود که پس از دنبال کردن چندین سرنخ و گشت‌وگذار در محیط، انتظار دارید به نبرد با یکی از باس‌های اصلی بازی برسید. در شرایط عادی، اگر تمام این جستجوها به یک میان‌پرده ختم شوند و خبری از مبارزه با باس نباشد، احتمالاً انگیزه ادامه بازی را از دست می‌دهید. اما، صحنه‌ای که در آن قلعه دراکولا نمایان می‌شود، آنقدر تماشایی و جذاب است که به خوبی جای خالی نبرد با باس را پر می‌کند. انیمیشن‌های چشم‌نواز این بخش نیز از نظر فضاسازی و فیلم‌برداری تاریک و هنرمندانه، یادآور سریال Castlevania در نتفلیکس هستند. به این ترتیب، ناامیدی اولیه از نبود یک باس‌فایت جای خود را به درک بهتری از توانایی بازی در غافلگیر کردن مخاطب می‌دهد؛ آن هم در میانه ماجراجویی، زمانی که انتظار چنین اتفاقی نمی‌رود.
از نظر بصری، Castlevania: Belmont’s Curse واقعاً تماشایی است. نور صاعقه از میان پنجره‌های قوسی و گوتیک عبور می‌کند و برای لحظه‌ای پس‌زمینه‌های نقاشی‌مانندی را روشن می‌سازد که شهری در میان شعله‌های آتش را به تصویر می‌کشند. طراحی ساختمان‌هایی مثل کلیسای نوتردام نیز آنقدر زیبا و پرجزئیات است که به راحتی می‌توان فراموش کرد این مکان‌ها پر از دشمنان خطرناک هستند.
البته مقابله با این دشمنان چندان دشوار نیست، چون بازی مجموعه متنوعی از سلاح‌ها را در اختیارتان می‌گذارد. هفت گروه سلاح با چهار سلاح در هر گروه وجود دارد و در کنار آن‌ها، سیستم Arcana هم اجازه می‌دهد بسته به نوع دشمن، به راحتی میان توانایی‌ها و جادوهای مختلف جابه‌جا شوید. یکی از ترکیب‌های جذاب بازی، استفاده همزمان از شمشیر و سپر است که به شما امکان می‌دهد با یک یورش سریع از میان دشمنان عبور کنید و هر چیزی را در مسیرتان از بین ببرید. این ترکیب برای عبور دوباره از مسیرهایی که قبلاً طی کرده‌اید نیز بسیار کاربردی است.
اتاق‌های بازی پر از انواع هیولاها هستند، اما همیشه راه‌های مؤثری برای مقابله با آن‌ها وجود دارد؛ از جادو و سلاح گرفته تا آثار و اشیای ویژه‌ای که توانایی‌های شخصیت را تقویت می‌کنند. برخلاف نسخه‌های قبلی Castlevania، این آیتم‌ها از دشمنان به دست نمی‌آیند و باید آن‌ها را با گشت‌وگذار در محیط پیدا کنید. سلاح‌ها نیز در صندوق‌هایی پنهان شده‌اند که معمولاً در پایان مسیرهای دشوار و چالش‌برانگیز منتظر شما هستند؛ پاداشی برای کسانی که از کاوش در محیط و عبور از موانع سخت دست نمی‌کشند.
عبور از موانع و شکار دشمنان با شلاق افسانه‌ای بلمنت
عبور از مسیرهای هوایی و رسیدن به بخش‌های مخفی بازی، به دقت بالا و صبر زیادی نیاز دارد. با این حال، هر بار که از پس یکی از این چالش‌ها برمی‌آیید و یک مسیر میان‌بر را باز می‌کنید، احساس رضایت‌بخشی به سراغتان می‌آید؛ همان لحظه‌ای که با خیال راحت می‌گویید: «خوشبختانه دیگر لازم نیست دوباره از این مسیر عبور کنم!» چالش‌های بازی دشوار هستند، اما آزار دهنده نمی‌شوند. شلاق افسانه‌ای بلمنت نیز حرکت در محیط را روان و لذت‌بخش می‌کند. با استفاده از آن می‌توانید میان قلاب‌ها تاب بخورید، دشمنان را به دام بیندازید و خودتان را از تیغه‌های مرگبار دور کنید.
کنترل رز بلمنت کمی سنگین به نظر می‌رسد، اما این موضوع ظاهراً عمدی بوده و بخشی از طراحی بازی است. پاک‌سازی اتاق‌هایی که دشمنان در آن‌ها کمین کرده‌اند، لذت خاصی دارد؛ به خصوص وقتی با شلاق، دشمنان هوایی را به سمت خود می‌کشید و سپس با سقوطی سریع، دشمنان روی زمین را همزمان از بین می‌برید. سرعت حرکت، جاخالی دادن با سر خوردن و ابزارهای عبور از موانع، یادآور بهترین ویژگی‌های بازی Dead Cells هستند؛ با این تفاوت که شلاق معروف بلمنت، هویت منحصربه‌فرد Castlevania را به خوبی حفظ می‌کند.
برای پیشروی در بازی، باید سرنخ‌های مبهم را کنار هم بگذارید و باس‌هایی را پیدا کنید که بر اساس کارت‌های تاروت طراحی شده‌اند. مشکل اینجاست که سرنخ‌ها همیشه راهنمای روشنی برای پیدا کردن این دشمنان نیستند. گاهی ساعت‌ها گشت‌وگذار در راهروهای کتابخانه و ضربه زدن به دیوارهای مختلف هم کمکی نمی‌کند. در چنین مواقعی، پیدا کردن باس ممکن است از شکست دادن او هم دشوارتر باشد!
تالوس یکی از جذاب‌ترین باس‌های بازی است که مبارزه با او به خوبی هیجان و چالش را با هم ترکیب می‌کند. در جریان این نبرد، تنها مقابله با حملات قدرتمند او کافی نیست؛ باید پس از هر مرحله، در مدت زمان محدودی از میان تله‌ها و موانع اتاق بعدی عبور کنید تا دوباره به او برسید. این تعقیب‌وگریز نفس‌گیر، شما را وادار می‌کند همزمان با سرعت عمل بالا، حواستان را به تمام خطرهای مسیر جمع کنید؛ تجربه‌ای پرتنش و هیجان‌انگیز که از جذابیت‌های اصلی سبک مترویدونیا به شمار می‌رود.
ضربان قلب بالا می‌رود؟ قطعاً. کف دست‌ها عرق می‌کنند؟ بله. و بعد از شکست دادن تالوس، از خوشحالی فریاد می‌زنید؟ بدون شک!
با وجود مسیرهای گیج کننده و محدودیت غیرمنتظره سیستم انتقال سریع در نقشه‌ای به این بزرگی، Belmont’s Curse نقطه شروع مناسبی برای آشنایی با مجموعه Castlevania است. گزینه‌های مختلفی هم برای ساده‌تر کردن تجربه بازی در نظر گرفته شده‌اند؛ از افزایش ظرفیت معجون‌های سلامتی گرفته تا امکان مبارزه دوباره با باس‌ها بدون نیاز به طی کردن مسیر قبلی و افزایش قدرت حمله. همچنین، تعداد زیادی نقطه ذخیره با نام Mirror of Life در محیط وجود دارد که کمی از استرس اتاق‌های پر از تله و مسیرهای دشوار را کاهش می‌دهد. از طرف دیگر، دشمنان تنها پس از مرگ شخصیت دوباره ظاهر می‌شوند. بنابراین، اگر اتاقی را پاک‌سازی کرده باشید، با بازگشت به آن مجبور نیستید دوباره با همان دشمنان بجنگید.
ساخت موسیقی برای بازی‌ای از مجموعه Castlevania، آن هم پس از آثار ماندگاری که میچرو یامانه ساخته است، کار ساده‌ای نیست. متأسفانه، موسیقی Belmont’s Curse در این زمینه کمی ناامیدکننده ظاهر می‌شود. تم اصلی بازی حال‌وهوایی گوتیک و تاریک دارد، اما بیشتر قطعه‌های موسیقی در طول بازی نمی‌توانند به اندازه تصاویر و داستان، فضاسازی مناسبی داشته باشند.
خوشبختانه، داستان بازی این ضعف را تا حد زیادی جبران می‌کند. ماجرا پر از درگیری‌های خانوادگی بلمنت‌هاست و ادامه‌ای بر اتفاقات Castlevania III: Dracula’s Curse به شمار می‌رود. این بار همه‌چیز جدی‌تر و خطرناک‌تر از همیشه است؛ بازگشت لئون بلمنت و راز نفرینی که رز را گرفتار کرده، حس وقوع فاجعه‌ای بزرگ را در سراسر داستان زنده نگه می‌دارد.
طرفداران قدیمی Castlevania نیز از اشاره‌ها و ارجاع‌های فراوان بازی به نسخه‌های قبلی لذت خواهند برد. نقاشی‌های وهم‌آلود آلوکارد در راهروهای پیچ‌درپیچ قلعه دراکولا دیده می‌شوند و جهت حرکت را با اشاره‌هایی به کمک شمشیر مشخص می‌کنند. همچنین، امکان رویارویی دوباره با دشمنان افسانه‌ای مجموعه، از جمله دث، مدوسا و کارمیلا، فراهم شده است.
Belmont’s Curse با رنگ‌های زنده و جلوه‌های بصری پرزرق‌وبرقش، شاید در نگاه اول شباهت چندانی به یک بازی Castlevania نداشته باشد، اما حس‌وحال آن کاملاً با هویت این مجموعه هماهنگ است. معماهای پیچیده، فضای گوتیک، داستانی دراماتیک با حال‌وهوای انیمه و مبارزاتی که ریتم مناسبی دارند، این بازی را به یک مترویدونیای بسیار جذاب تبدیل کرده‌اند؛ بازگشتی موفق برای مجموعه‌ای که جایگاه ویژه‌ای در تاریخ بازی‌های ویدیویی دارد.
جمع‌بندی
بازی Castlevania: Belmont’s Curse بازگشتی موفق برای یکی از مجموعه‌های قدیمی و محبوب دنیای بازی‌های ویدیویی است. این بازی با ترکیب دنیای تاریک و گوتیک، معماهای چالش‌برانگیز، مبارزات سریع و داستانی جذاب، تجربه‌ای سرگرم‌کننده برای طرفداران سبک مترویدونیا فراهم می‌کند. استفاده از شلاق برای مبارزه با دشمنان و عبور از موانع، یکی از نقاط قوت اصلی بازی است که به گیم‌پلی آن تنوع و هیجان می‌بخشد. در کنار این ویژگی، طراحی بصری چشم‌نواز و امکان تنظیم درجه دشواری بخش‌های مختلف نیز باعث شده‌اند تا بازی برای طیف گسترده‌تری از بازیکنان مناسب باشد.
با این حال، سرنخ‌های مبهم و مسیرهای پیچیده گاهی پیدا کردن اهداف و باس‌ها را دشوار می‌کنند. سیستم سفر سریع نیز با توجه به وسعت نقشه، محدودیت‌هایی دارد و موسیقی بازی نمی‌تواند همیشه به اندازه طراحی بصری و داستان، فضای مورد انتظار را ایجاد کند. با وجود این ایرادها، Castlevania: Belmont’s Curse با حفظ ویژگی‌های اصلی مجموعه و ارائه ایده‌های تازه، تجربه‌ای ارزشمند و جذاب به شمار می‌رود.
نقاط قوت:
- استفاده لذت‌بخش و متنوع از شلاق در مبارزات و جابه‌جایی در محیط
- معماهای پیچیده و سرنخ‌هایی که ذهن بازیکن را به چالش می‌کشند
- طراحی بصری زیبا با فضاسازی تاریک و گوتیک
- داستان جذاب و وفاداری به میراث مجموعه Castlevania
- گزینه‌های متنوع برای تنظیم دشواری و ساده‌تر کردن بخش‌های چالش‌برانگیز
نقاط ضعف:
- مبهم بودن برخی سرنخ‌ها و دشواری پیدا کردن باس‌ها
- محدودیت سیستم سفر سریع در نقشه‌ای گسترده
- موسیقی‌ای که گاهی از نظر کیفیت و تأثیرگذاری به پای جلوه‌های بصری و داستان نمی‌رسد
- دشواری برخی مسیرها که ممکن است روند پیشروی را کند کند